jueves, mayo 11, 2017

"La estratagema" Lea Cohen



A caída do Telón de Aceiro cambiará moitas cousas en Bulgaria, sairán á luz secretos ocultos durante décadas, e os exiliados poderán regresar ao seu país e reencontrarse con aqueles de quen se viron obrigados a separarse. Un deses reencontros leva a Eva Marínova, unha xornalista de Sofía, a viaxar a Nova York seguindo a pista do seu pasado. Alí irá desentrañando a historia de catro familias búlgaras cuxo destino quedou truncado polas leis antisemitas do tsar Borís III e polo réxime autoritario que se impuxo tras a II Guerra Mundial.

Publicada en 2006 e considerada pola crítica como unha das mellores novelas búlgaras do século XX, A estrataxema é un engaiolante thriller que percorre medio século da historia de Europa oriental.


Léa Cohen naceu en 1942 en Sofía (Bulgaria). Estudou piano e musicoloxía en Sofía e en Utrecht. Entre 1975 e 1979 foi directora da Filarmónica de Sofía. Os cambios políticos de 1989 propiciaron unha reorientación da súa carreira cara á política e a diplomacia, actividades que sempre compaxinou coa escritura. De 1991 a 2001 foi embaixadora de Bulgaria ante a Unión Europea e a OTAN.

É autora de varios libros sobre musicoloxía: Paul Hindemith (1967), Lubomir Pipkov (1969), Monsieur Croche et Monsieur Débussy (1988). Como escritora de ficción, publicou ata a data oito novelas e unha obra de teatro, a máis destacada das cales é A estrataxema (2006), a súa cuarta novela, que foi nomeada para o premio á Mellor Novela búlgara 2006. Actualmente vive entre A Chaux-de-Fonds (Suíza) e Sofía.

[información extraída da editorial "libros del asteroide"]

miércoles, marzo 22, 2017

"Libertad" de Jonathan Franzen


Este libro foi cualificado como a primeira gran novela americana do século XXI, e a súa publicación supuxo un fito importante dentro do panorama narrativo de EEUU, ata o punto de aparecer nunha portada da revista "Time". Logo viñeron moitas críticas para encumbralo e denostalo. A novela vese como un reflexo da vida da clase media de principios de século nos Estados Unidos. Un dos valores que ten é a profundización nas motivacións internas das personaxes desa familia protagonista da historia, das súas relacións, amistades, e a súa búsqueda da liberdade.

Biografía de Jonathan Franzen

Un achegamento ó autor e á obra en positivo

Crítica negativa da novela

miércoles, marzo 01, 2017

"León el Africano" de Amin Maalouf



Amin Maalouf (Beirut 25 de febreiro de 1949), é un escritor libanés en lingua francesa, que reside en París. Foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias  das Letras en 2010. 
 Amin Maalouf naceu no seo dunha familia árabe católica. Fillo de Ruchdi Maalouf, poeta, pintor e xornalista, estudou economía, política e socioloxía e, seguindo unha longa tradición familiar, dedicouse ao xornalismo. Traballou no diario "An Nahar" como responsable da sección de Internacional e viaxou por países como India, Bangladesh, Etiopía, Somalia, Kenya, Iemen e Alxeria, nalgúns casos como correspondente de guerra. En Vietnam foi testemuña da batalla de Saigón. En 1975, tras o estalido da guerra do Líbano e do mesmo xeito que algún dos seus personaxes, Maalouf tamén se exiliou a Francia, onde vive coa súa familia desde entón e onde durante algún tempo exerceu como xornalista nas publicacións "Jeune Afrique" e "An-nahar Arabe et International".  Desde 1985, dedícase plenamente á literatura, na que cultivou a realidade histórica e a ficción, o ensaio e a novela. Pasa parte do ano nunha casa de pescadores das Channel Islands, onde escribe as súas novelas.
   A maioría dos libros de Maalouf desenvólvense nunha contorna histórica e neles combina feitos históricos coa fantasía e os conceptos filosóficos. Os seus textos, escritos coa habilidade dun auténtico mestre da narración, ofrecen unha visión refinada e sensible dos valores e actitudes das diferentes culturas de Oriente Medio, África e o mundo mediterráneo.   
   En 1983 publicou o seu primeiro traballo, "As cruzadas vistas polos árabes", un libro sobre este período histórico exposto desde a perspectiva musulmá. Coa súa primeira novela, "León o africano" (1986), trazou a modo de diario unha panorámica do mundo mediterráneo de comezos do século XVI a través da vida dun viaxeiro.
   Entre os seus libros de ficción figuran "Samarcanda" (1988) e "Os xardíns da luz" (1990). Posteriormente publicou "O primeiro século despois de Beatriz"(1992), unha alegoría acerca da división norte-sur, á vez que unha alegación a favor da muller. En 1996, presentou en España "As escalas de Levante", unha metáfora da crise de Oriente Medio. No seu segundo ensaio, "Identidades asasinas" (1999), Maalouf analiza a noción de identidade e as violentas paixóns que provoca. Por este traballo obtivo o premio europeo de ensaio outorgado pola Fundación Charles Veillon. "A viaxe de Baldassare" (2000) é, en cambio, un canto á tolerancia  ao encontro entre as diferentes culturas. En 2004 publicou "Orixes" e, no seu último ensaio, "O desaxuste do mundo" (2009), Maalouf cuéstionase o destino do planeta compartido por todos.
   En 2012 publicou a súa última novela, "Os desorientados", un regreso literario ao seu país natal que se converte nunha reflexión universal sobre a amizade, o amor, a memoria, o exilio e a identidade.
     Recibiu, entre outros galardóns, o Premio Maison da Presse por Samarcanda (1988), o Premio Goncourt por "La roca de Tanios" (1993), o Prix Mediterranée e a Medalla de Ouro de Andalucía. É doutor honoris causa pola Universitat Rovira i Virgili de Tarragona e en 2010 obtivo o Premio Príncipe de Asturias das Letras.